****  الهه عشق ، که اينک دختري زميني به نام " زهره " است ، در کار خويش پاي  به ميدان  د لرباي   مي نهد و رو در روي " منوچهر" مي ايستد  و ندا  در مي دهد و او را به  دلفريب ترين الفاظ  و کلمات و با لحني  وسوسه انگيز  مخاطب  قرار مي دهد  که  :
       هاي، سلام اي پسر ماهروي                 چشم بد از روي نکوي تو دور
       اي  زبشر بهترو گُزيده تر                    بلکه زمن  نيز پسنديده تر
       اي که پس از خلق تو،خلاق تو              همچو خلايق شده مشتاق تو
       بس که تو خلقت شده اي شوخ وشَنگ      گشته زِخلقت کن تو عرصه تنگ
       کز پس توباز چه رنگ اورد                 حُسن جهان را  به چه  قالب  بَرد
       بي تو جهان هيچ صفاي نداشت              باغ  اميد آب و هواي  نداشت
       قصد کجا داري و نام تو چيست؟            در دل اين کوه مرال تو کيست؟
           کاش فرو آيي ازآن تيز گام                   بر لب اين چشمه ستانيم کام
       بر سر اين سبزه من وتو به هم              خوش شويم در دَم اين صبحدم
       بند کنم رشته به هر بوسه زي               يوبس بکن ازسَر زين بر زمين
       خواهي اگر، پنچه به هم افکنم               از  دوکف  دست ، رکابي کنم
       تاتو نَهي برکف من پاي خود                گرم کني در دل من جاي خود
       يا که بنه پا به  سَردوش  من                 سُر بخور از دوش، به آغوش من
       نرم وسبک روي  بيا  دربرم                تا که  چو  سبزه  به زمين گسترم
       بوسه شيرين دَهمد ت، بيشمار              قصه شيرين کُنمد ت، صد هزار
       کوه و بيابان پي آهو مَرو                    غصه هم چشمي آهو مخور
       گرم بود روز دل کوهسار                   اندکي تو دست بِدار از شکار
       حيف بود کز اثر آفتاب                       کاهد از آن روي چو گل، آب وتاب
       خواهي اگر، باره خود  دُورکن             هرچه د‍ل‍‍ت خواست،همانطور  کن
****   لحن  نرم و دعوت کننده  و  وسوسه انگيز" زهره " براي جواني که به شکار آمده ، سخت  شگفت انگيز است . ولي" منوچهر" که تا کنون  گرمي عشقي را  نچشيده  و لبي را بر لب خود  نديده ، به دعوت او فقط  گوش فرا مي دهد و هيچ آتش عشقي در دلش زبانه نمي کشد .
       اين همه بشنيد منوچهر از او                هيچ نياور به دلش مهر از او
       روح جوان همچو دلش ساده بود           منصرف از ميل  بُت وباده  بود
       گرچه به قَد اندکي افزون نمود              سال وي از شانزده  افزون نبود
       کشمکش عشق  ند يده  هنوز                لذّ ت  مستي  نچشيده  هنوز
   با همه نوش لبي اي عجب                    گز مِي   نوشش نرسيده به لب
       بود در او روح سپاهي گري                 مانع  دل  باختن  و  دلبري
       لاجَرم از حُجب، جوابي نداد                 يا که  خطابي  و  خطابه  نداد
برای ادامه مطلب نظر یادتون نره.تا بعد بای بای