با سلام به همه شما دوستان عزیز.ضمن تبریک روز والینتان به همه شما عزیزان عاشق پیشه ، داستان عاشقانه زهره ومنوچهر را به همه شما تقدیم می کنم .وبه زودی دیگر قسمتهای این منظومه عاشقانه در اختیار شما خوبان قرار می گیرد.پس به امید دیدار به زودی !!!

**** " زهره " پس از اندکي  تامل  و سبک و سنگين  کردن  حرف هاي "منوچهر" ، ناگهان  از در ديگري  وارد مي شود . او با زباني  ديگر که  سرشار  از نکته هاي  باريکتر از ُمو است ، ابتدا او را  مَلا مَت  مي کند  و در آخر تمناي  وصال  و  نزديکي خود را با او ،  عريان بر زبان  جاري  مي کند :
       کرد نگاه  با قَد چون  سلسله               طعنه و تشويق و عتاب و گِله
       وَه که چه ترسوست، جوان را ببين       صاحب شمشير ونشان را ببين
       آنکه ز يک  زن بود اندر گريز           درصف"موبد"چه کند جَست وخيز
       مرد سپاهي  و به  اين  کم دلي !          بچه  به  اين  جاهلي  و  کاهلي
       بس که ستم بر دل عاشق  کند             عاشق  بيچاره  دلش   دق  کند
       مَرد رشيد، اينهمه وسواس چيست؟      مَرد رشيدي، ز کست باک چيست؟
       پلک چرا  روي هم  انداختي؟             روز به خود، بَهرچه  شب ساختي؟
       جزمن وتوهيچکس اينجا که نيست        پاس که داري و هراست  زکيست؟
**** " زهره " پس از اين  سرزنش ، با  لحن  تمسخر آميزي  پاي  ترس  او را از  آبرو  بيرون  مي کشد  و از او مي پرسد که آيا از کلاغهاي  چمن – که در عُرف به خبرچيني معروف هستند – مي ترسي که خبر اين وصال را به
شاه  بدهند و شاه  تورا  از سپاه  بيرون کند ؛ و با تمسخر مي گويد :
       سبزه چو ترسي که گواهي دهد            نامه  به  ارکان   سپاهي   دهد؟
       سيزه که جزخويش نباشد  ببار            عادت   لاپُرت   ندارد   کلاغ !
       قلعه وزير نيست که  جَلبت کند            حاکم شرع نيست که در دشت باز
       نيست دراينجا مُوژري، مَحبسي           مَنصب  تو، از تو  نگيرد   کسي
       بيهوده از  شاه  مترسان  مرا              جان من ، اين قد ر  مَرنجان  مرا
       در تو  نيابد  غضبي  شاه  را              هيچ  مترس  از  غضب  پادشاه
       عشق فکن در  سر مَردم  منم              عشق  تو را  در سر  شاه  افکنم
       چون گل  ُرخسار تو وا مي شود          شاه  هم  از  زهره  رضا مي شود
**** و پس  از اين  مَلامت  است  که " زهره " راز  دل  خود  و حقيقت  عشقش  را  به  ناگاه   فاش  مي کند  و  بي پرده  و بي پروا  مي گويد  که چرا  دل  به "منوچهر" باخته  است :
       چون که چشمم به تو افتاده است           مَستي چشم من از آن باده  است
       اينکه تو گفتي که ز مهري، بَري          فارغي  از راه  و  رَه  دلبري
       آن  لب  لعل  تو هم  اندر نهفت            وصف  تورا  بامن اينگونه  گفت
       گفت و نگفت است  يقينأ  دروغ           تازه  رسيدي  تو، به  حّد   ُبلوغ
       شاخ  تو پيونده  نخورده  هنوز            طوطي   تو  قـند  نخورده   هنوز
       مي گذرد وقت ، غنيمت  شمار            بَرخور  از اين  سفرة   بي انتظار
**** "منوچهر" يک بار ديگر براي  سلامت  نفس خود تلاش  مي کند. امّا اين بار  اين  تلاش  نه از آن دسته است
که پيش از اين کرده بود و در حقيقـت  وسوسه هاي " زهره " در او مؤثر افتاده  است .  چون که:
       ديد  فرو رفته  به گِل  پاي  او             شورشي  افتاده  بَر  اعضاي  او
       گوي که  جامي سرکشيده ، مِـي           نشعه  شده   داخل  شريان    وي
       يا  مگـر از   رخـنه   پيراهـنش           مورچه  رَه   يافته  است  بَر تنش
       مَرد  به اين غصه فرو در خيال           اين چه خيال است و چه تزوير وحال
       از چه دلش در طپش افتاده است           حوصله  در  کشمکش  افتاده  است
       گفت  نبودش  دل  و  تير نگاه               ظاهر او معني  خواب  و  نه خواب
       شرم  بر او  راه  نفس  مي گرفت          رنگ  به  ُرخ  داده  و پس  مي گرفت
       رنگ   پريده   اگر  انـدر  هـوا              قابـل  حِـس  بودي   نـَشر  و  نِـما
       زآن همه الوان که از آن ُرخ  پريد          قوس  و  قزح  مي شدي  آنجا  پديد
       خـواست   نيفـتـاده   به  دام   بلا            خيزد  و زآن  مرتـع  َزند  بَر  چَـرا