سلام  دوستان خوبم.امیدوارم تعطیلات عید به همهتون خوش گذشته باشد.بهرحال سال جدیدرو به همتون تبریک میگم و امیدوارم سال خوبی داشته باشید.امروز تصمیم گرفتم که قسمت آخر داستان عاشقانه (زهره ومنوچهر) را تو وبلاگ بزارم و در ضمن این مژده رو هم بهتون میدم که دارم داستان عاشقانه و بسیار زیبای (ویس ورامین) راهم اماده میکنم تا به کسانی که دوست داشته باشند تو وبلاگ بزارم.فقط کافیه تو قسمت نظرات منو از دیدگاه خودتون اگاه کنید.پس نظر یادتون نره.مرسی و خدا حافظ.

**** "منوچهر" که در تمام اين مـدت  سراپا گوش است ، از شناختن خداوند عـشق و دلـبري  مدهـوش  مي شود.
و امّا " زهـره " بار ديگر مي کوشد تا به او نـزديک شود  و خواهـش عاشقـانه  خود را با زباني  نرم و لطيـف  به
جوان  حيرت زده  مي گويد . او اکـنون  حيـله اي  ديگر مي سازد  تا "منوچهر" را  به  دام  اندازد:
       ليک به  بَـند  تو خداوند عـشق              خاک  نباشد  اگر  از  بَـند  عـشق
       باش  که حالا به  تو حالي کـنم              حِـرص دل خود، به تو خالي کـنم
**** پس از اين تهـديد است که " زهـره " به گفته خود جامعه عمل مي پوشاند وچشم در چشم "منوچهر" مي اندازد
       ثانيه اي  چند بَـر او چشم بَست              بَـرقي از اين چشم به آن چشم جَست
       يک دو سه نوبت به رُوخش دست بُرد     گرچه  نـزد بَر ُروخ  او دست  زود
****  و اين بار اين تـير نگاه " زهـره " است  که  کار دل "منوچهر" را مي سازد  و جوان  از  سر بي حوصلـگي  با اشتـياقـي که  نمي توان  پنهـان کرد ، حرف  آخـر  را با " زهـره " در مـيان  مي گـذارد :
       هاي، تواي  دختـرک  با جمال              تعـبـيه در ُنـطـق  تو  سِحـر حلال
       با  چه  زبـانـي   تمّـنـا  کـنـم                 شَـّر  تو را  از سر خود   وا کـنم
       گر زيکي  بوسه  تمام است کار            اين لـب من، آن لـب  تو ، گـير کام
       گر بکـشد مِـهر تو دست از سَرم            من لـب  خود  زود  به   پيش  آورم
       گر شوي ازمن به يکي بوسه سير          زود  بـلـنـد  شـو ،  بـيا  و  بگـيـر
**** در اين هـنگام چون "منوچهر" تسليـم خواسته " زهـره " شد و از او خواست که کار را تمام کنـد، " زهـره "
به نزديک "منوچهر" آمد و چشم در چشم او انداخت و لـبانش را بَـر لـبان "منوچهر" نهـاد ؛
       عقـل چو از عشق شنيد اين سخن           گفت که سَـرجاي  توهست  يا که من
       عـقـل  و محبت  به  هـم  آويختن            صورت  خود را  به  هـم  آمـيخـتـن
**** "منوچهر" که مي خواهـد هـرچه  زوتر  اين  کار خاتمه يابد ، اولـين بوسه را از " زهـره " مي گيرد . امّـا از
آن  طرف " زهـره " که  جادوي  بوسه "منوجهر" را چـشيده  و بوسه را از او گرفته  است و به  آرزوي  خود  هـم نـزديک شده است ، نغـمه اي  پُـرشور  سَـر  مي دهد :
       زهـره پي بوسه چو ُرخست گرفت         بوسه خود از  سر فـرصت  گرفـت
       زهـره يکي  بوسه  زلعـلـش  ُربود         بـوسه  نـبـود ،  آتـش  نَهـفـتـه  بـود
       بوسه  بـزَد  زهـره  و او هُـوش شد        آن  دگر از بوسه اش مَـدهُـوش  شد
**** حال که " زهـره " بوسه را  ربوده  و کار خود را تمام شده مي داند  به "منوچهر" ،  سپاهـي جوان که  هـنوز مَـست آن  بوسه  است  خِـطابي شيـرين مي دهـد که :
       هاي  بُـرو ،  کار تـو را   ساخـتـم          در عَـطـش عـشـق  خود   انداخـتـم
       زَجـر  محـبت  نَکـشيدي  ، بکـش          زحـمـت هـجـران  نکـشيدي، بکـش
       چاشـني   وصل   به  دُوري   بـود         تـحـمـل   هِـجـر ،  صبـوري   بـود
***" زهـره " پس از اين خطابه ، راه اسمانها  را در پيش مي گيرد و "منوچهر" قـصه ما را که اکـنون در عـطش
 عـشق " زهـره " مي سوزد را ،  تـنـها  مي گـذارد ........

((  پايان داستان زهـره و منوچهر ))